Autor: Agnieszka Pędrak

Źródło: www.bilingualmind.com

 

Kompetencja językowa i komunikacyjna w świetle dwujęzyczności dzieci polonijnych

 

Czy samo mówienie to już znajomość języka? Rodzicom dzieci dwujęzycznych często wydaje się, że ich dziecko świetnie zna język, bo komunikuje się w nim sprawnie w domu lub wśród znajomych. Jednak zaawansowana znajomość języka opiera się nie tylko na opanowaniu mówienia, ale też na wiedzy kulturowej – czyli wiedzy o tym, jak tego języka używać w konkretnych sytuacjach komunikacyjnych.

Autor: Agnieszka Pędrak

Źródło: www.bilingualmind.com

 

Dlaczego nie zapisałam/em dziecka do szkoły polonijnej…” czyli o niedocenieniu umiejętności pisania i czytania po polsku

 

Za granicą żyją miliony Polaków, a mimo to w wielu polskich rodzinach dobra znajomość polszczyzny obejmuje tylko dwa pokolenia: emigrantów i ich dzieci (czyli drugie pokolenie polonijne). Trzecie pokolenie, czyli wnuki osób, które wyemigrowały, zazwyczaj zna język polski w słabym stopniu lub w ogóle. Jeszcze gorzej przedstawia się opanowanie polszczyzny pisanej… Szkoda, bo właśnie pokolenie dzieci polskich emigrantów ma wspaniałą szansę na pełną dwujęzyczność, czyli biegłą znajomość języka polskiego i języka (języków) kraju zamieszkania – zarówno w mowie, jak i piśmie. Te dzieci dorastając, mają codzienny kontakt z rodzimymi użytkownikami polszczyzny (przede wszystkim z rodzicami) oraz z rodzimymi użytkownikami języka obowiązującego w państwie, w którym są wychowywane. Jednak sam kontakt z językiem mówionym nie wystarczy, aby w stopniu zaawansowanym opanować te języki i osiągnąć jak najbardziej zrownoważoną dwujęzyczność. A niestety polszczyzna pisana często odsuwana jest przez rodziców na drugi plan, a ostatecznie pozostaje nieopanowana przez dziecko.